Peter te U.
Aan jullie oproep om weer een lijstje met de beste films van afgelopen jaar (volgens het evangelie van ondergetekende) in te leveren, geef ik graag gehoor. Ook in 2025 heb ik een respectabel aantal keren in filmhuizen vertoefd, gemiddeld zo'n tweemaal per week. En daarbij veel fraais ontwaard, maar ook wel regelmatig ergernis ervaren.
Enfin, zie hier mijn top tien, waarin de supermachten China en de VS braaf met elkaar wedijveren, maar toch ook een veelkleurige waaier van films uit diverse andere landen te ontdekken valt. Plus nog een vijftal films die toch ook een positieve vermelding verdienen, alsmede twee films die mij - ondanks de vrachtladingen lof die ze kregen - bitter teleurstelden.
Top
1. Black Dog (Guan Hu, China)
2. Parthenope (Paolo Sorrentino, Italië)
3. Stranger Eyes (Yeo Siew Hua, China)
4. Eddington (HAri Aster, VS)
5. Three Kilometres to the End of the World (Emanuel Pârvu, Roemenië)
6. Die My Love (Lynn Ramsay, VS)
7. The Seed of the Sacred Fig (Mohammad Rasoul, Iran)
8. Voor de meisjes (Mike van Diem, Nederland)
9. Jeunes Mères (Jean-Paul en Luc Dardenne, België)
10. Toxic (Saule Bliuvaite, Litouwen)
Bubbling under
• Nouvelle Vague | Rietland | Hard Truths | The Surfer | Drømmer
Tegenvallers
• One Battle After Another (Paul Thomas Anderson)
Tandeloze satire met veel meligheid en nul urgentie. Afgezet tegen het vergelijkbare Eddington van Ari Aster is dit een fletse weergave van de waanzin die de VS in zijn greep heeft.
• Jay Kelly (Noah Baumbach)
Onterecht opgehemelde film, m.i. een buitengewoon oppervlakkige exploratie van het (hippe) thema identiteit.
Henk te U.
Top
1. Muy Lejos
2. Sinners
3. A Real Pain
Flop
• Jay Kelly
Beek te S.
Met een chauvinistische bril de bioscoopfilms van afgelopen jaar weer verdeeld in top en flop:
Top
1. Amsterdamned II
Amsterdamned was de eerste actiefilm, die ik in de bioscoop zag. Deze iconische grachtenthriller van Dick Maas maakte op jonge leeftijd veel indruk op mij. Heel fijn om nu ook deel II weer in de bioscoop te zien. Waardige opvolger.
2. Voor de Meisjes
Verhaal is een tikkeltje ongeloofwaardig, maar door het goede acteerwerk (Thekla Reuten, Fedja van Huêt, Noortje Herlaar) zit je toch de hele film lang geboeid te kijken.
3. L’Épreuve du Feu
In een bloedhete Franse stad bracht de bioscoop gelukkig wat verkoeling: een sympathieke coming-of-age film gespeeld door alleen maar jonge acteurs.
4. Bridget Jones: Mad about the Boy
De herkenbaarheid van Bridget Jones blijft ook in dit vierde deel overeind. Mooi moment om de reeks af te sluiten.
Flop
1. Flight Risk
Mel Gibson’s kleinschalige thriller begint spannend, maar is na de pauze niet meer serieus te nemen (inclusief Mark Wahlberg in zijn rol als psychopaat).
2. The Naked Gun
Poging om de klassieke Naked Gun film nieuw leven in te blazen met Liam Neeson en Pamela Anderson. Ondanks een handvol goede grappen uiteindelijk een slap aftreksel van het origineel.
3. Mission Impossible: The Final Reckoning
Mijn (te?) hoge verwachtingen van dit laatste deel werden helaas niet waargemaakt.
Marianne te U.
Top
1. Rumours (Guy Madden, Evan & Galen Johnson, CAN/D/USA/HU)
Deze satire is echt niet voor iedereen, maar ik vond dit verhaal over de leiders van de G7 die in het bos verdwalen terwijl ze een statement moeten schrijven echt hi-la-risch. De film is goed gemaakt, lekker op het randje geacteerd en joh, in deze tijden waar de meneer in het Witte Huis zelf een satirische karikatuur is die echter wel de hele wereld in z’n houdgreep heeft, geloof ik het ook nog eens.
2. Heldin (Petra Volpe, CH/D)
Dit verhaal wordt moeiteloos opgebouwd en sleept je langzaam maar zelfverzekerd mee in de nachtdienst van een zuster. De performance van Leonie Benesch is zó emotioneel subtiel dat het deze film richting perfectie toe drukt. Intens, grappig en heel herkenbaar.
3. F1 (Joseph Kosinski, USA)
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar dit is echt één van mijn favoriete films van 2025. Het is één grote sexy adrenaline rush. Goed geacteerd, goed geregisseerd, goed ge-edit. Geen momentje heb ik me verveeld en ook de tweede keer heb ik ademloos alles op me af laten komen. Een dikke chapeau voor Kerry Condon die tussen alle testosteron zich fantastisch staande weet te houden.
4. Weapons (Zach Cregger, USA)
Heerlijke film, die van mysterie naar intrigerende horror naar totale chaos gaat. De verhaalopbouw met verschillende perspectieven (die gaat over de vraag waarom alle kinderen van een schoolklas opeens midden in de nacht weglopen) vond ik erg geslaagd en hoewel de ontknoping wellicht wat te wensen over laat (beetje hetzelfde manco dat ik bij Cregger’s Barbarian zag) kan ik enorm genieten van dit soort films. Ook erg fijn om Toby Huss en Amy Madigan (uit het magnifieke Carnivale) weer eens te zien.
5. Witte Wieven (Didier Konings, NL)
Ik had het geluk deze kleine folk-horror van Nederlandse bodem op het grote doek te mogen aanschouwen en was enorm onder de indruk van de cinematografie, de effecten, de eenvoud van het verhaal, de taalkeuze (Nedersaksisch, niet zo makkelijk te verstaan als je zou denken) en de oppervlakkigheid van de personages (ja, soms is een verhaal gewoon beter als niet iedereen diepe gedachtes heeft). Een geweldig staaltje filmkunst, dat ook nog eens in een mooi snel uurtje voorbij vliegt.
6. Nosferatu (Robert Eggers, USA)
Wellicht niet de film waar iedereen op had gehoopt, en het is eigenlijk ook onmogelijk om de originele Nosferatu te overtreffen. maar de humeurige en sombere tonen maken het voor mij al een delicaat hapje om m’n vingers bij af te likken, zelfs met een norse Slavische graaf en een geil grietje op de koop toe. Alle eer komt eigenlijk toe aan Greta de kat, die gewoon lekker alle gorigheid blijft bekijken, afwachtend op háár hapje.
7. Keeper (Osgood Perkins, CAN)
Osgood Perkins is langzamerhand mijn favoriete regisseur van dit moment aan het worden. Dit klein staaltje creepiness, waar een vrouw met haar droomman naar een huisje in het bos gaat wat natuurlijk geen CenterParcs blijkt te zijn, doet mijn liefde alleen maar groter worden. Maslany is weer als van ouds geweldig (gelukkig heeft ze haar belachelijke She-Hulk personage achter zich gelaten), maar deze Sutherland mag er ook wezen. Geweldige sound-design dat de creepiness ook machtig mooi ondersteunt. Voelde me de hele tijd een beetje vies, heerlijk.
8. Les Femmes au Balcon (Noémie Merlant, F)
Deze broeierige film waar drie huisgenoten (de volwassen variant van K3) van hun kleinzielige drama’s opeens in een bloederige drama rollen, was raar, maf, diep, maar ook soms ongemakkelijk gênant, en ik vond het geweldig. Noémie Merlant is vóór en achter de camera de drijvende kracht.
9. Bugonia (Yorgos Lanthimos, IRL/KOR/USA/CAN)
Soms een beetje aan de langzame kant, maar de geweldige performances van Stone & Plemons geven dit grappige gedachte-experiment (zijn we met z’n allen gewoon zo gestoord dat we niet eens weten wat normaal is?) genoeg sjeu om mij een onvergetelijke middag te bezorgen. Yorgos, je mag van mij door voor de koelkast.
10. Ellis Park (Justin Kurzel, AUS)
Deze documentaire, die maar gedeeltelijk over een wild-life park gaat en voornamelijk over enkele grote kwast-streken uit het leven van muzikant Warren Ellis, is door een mooie mix van muziek, diepe gedachten en de prachtige en broze aspecten van de natuur een ontzettend mooi en ontroerende film geworden.
Flop
1. Black Bag (Steven Soderbergh USA)
Jeminee, heb je Blanchett en Fassbinder als geheim agenten in één film en maak je er dit ontzettende saaie gedrocht van? Zwarte zak? Nee, kat in de zak.
2. The Room Next Door (Pedro Almodóvar, IT/USA)
Nog zo eentje; wéér een geweldige regisseur en wéér twee grootheden in één film (Moore & Swinton) en wéér ontzettend saai! De dialogen komen ontzettend nep over en de karakters zijn net zo emotioneel als een een knolraap gedipt in ongezouten boter.
3. Elevation (George Nolfi, USA)
Ik dacht dat ik altijd wel te vinden was voor een slappe fantasy of sf-film op Netflix/Prime. Maar ook dit jaar staat er weer eentje in mijn flops. Waarom was deze film nodig en waar is de rest van de film?
Speciale vermeldingen:
☆.) The Shrouds
Alleen David Cronenberg kan dit soort bizarre shit bedenken.
☆.) The Count of Monte Christo
Ouderwets meeslepend avontuur in een glanzend nieuw jasje.
☆.) The Life of Chuck
Dansen op de vulkaan.
☆.) Predator: Badlands
Nee echt, Predator kàn wel degelijk goed zijn.
☆.) Honey Don’t
‘Love those click-clacking heels’
Beste series:
• Pluribus - seizoen 1 (Apple TV)
Soylent Green is people
• Andor - seizoen 2 (Disney+)
Díe dans en díe speech van Genevieve O’Reilly, OMFG
• Hacks - seizoen 4 (HBO)
Wie zegt dat (oudere) dames niet grappig kunnen zijn?
• The Pitt - seizoen 1 (HBO)
ER, maar dan goed
• The Beast in Me (Netflix)
Claire Danes in de stress is écht een mood
Pekko te A.
Here are the results of the jury.
Top
• No Other Land
Eindelijk aandacht voor Westelijke Jordaanoever.
• Becoming Led Zeppelin
Het was in de bioscoop vaak net een concert. Toch live meegemaakt.
Eveline te L.
Na een jaartje te weinig in de bioscoop, ging ik in 2025 precies één keer per week naar de film (gemiddeld dan). Het was een jaar van filmjubilea en nostalgie, mijn favoriete guilty pleasure Clueless bestond 30 jaar, en de Lidotheek besteedde er een avondje aan met Roze Cadillac Autodrop, Coca-Cola Light en een heus modecollege. Back to the Future bestond maar liefst 40 jaar, en die zag ik voor het eerst op het grote doek. Bridget Jones was terug! Freaky Friday was terug! Final Destination was terug! Amsterdamned was terug! In Groningen bezocht ik met LePaulski een college van Martin Koolhoven over Jack Nicholson, inclusief de film A Few Good Men. Ik liep voor de tweede keer in mijn leven weg bij een film (Die My Love) en had dat nóg een keer moeten doen (bij The Chronology of Water).
Top
1. The last Viking
2. One Battle after Another
3. September 5
4. The Teacher who promised the Sea
5. Bob Trevino likes It
6. Zwei Zu Eins
7. A House of Dynamite
8. Voor de Meisjes
9. A Nice Indian Boy
10. Roofman
Flop
1. The Chronology of Water
2. Freakier Friday
3. Amsterdamned II
Die My Love kan niet in het rijtje want die heb ik niet uitgekeken.
Beste series:
1. Ted Lasso (ja, laatbloeier)
2. Adolescence
3. Bodem
4 Slow Horses
5. Pluribus
Krispijn te B. in D.
(die halverwege het jaar besloot alle films langer dan 120 minuten over te slaan)
Top in 2025
• Sing Sing (Greg Kwedar, 2023) - 4½☆
Een groep gedetineerden in de Verenigde Staten van Amerika. Dan weet je al: een overrepresentatie van zwarte mensen en waarschijnlijk zijn er onterecht veroordeelden tussen. Dat zet de toon voor een film die draait om een theatergroep die door de gedetineerden zelf is opgezet. Toneelspelen om voor even te kunnen ontsnappen. Om (weer) met je gevoelens in contact te komen. Om te mogen spelen, in beide betekenissen: néém het podium, own it, en voel je even weer vrij (als een kind). Dat veel van de cast zichzelf speelt, maakt het ijzersterk en persoonlijk.
[Mimik, Rollberg]
• Sinners (Ryan Coogler, 2025) - 4½☆
Iedereen belooft vrijheid in deze film, maar iedere belofte is een contract met kleine lettertjes, van de economische ketens van het Zuiden tot de verleiding van eeuwig leven, en de terreur van de KKK als ultieme poortwachter. De lijm is de muziek, vooral in die fantastische dans en muziek sequentie waarin het nu en de jaren dertig in elkaar overvloeien, pure cinema.
[Odeon]
• Sorry, Baby (Eva Victor, 2025) - 4☆
Verbluffende debuutfilm die je laat voelen hoe rauw en taai het leven kan zijn, met realisme dat bijt zonder nihilistisch te worden. De kijker wordt niet gedwongen te oordelen, waardoor het alledaagse het gewicht van trauma draagt zonder dat het als “trauma” verkocht wordt.
[Filmtheater am Friedrichshain]
• Bugonia (Yorgos Lanthimos, 2025) - 4☆
Lanthimos haalt zowel ongemakkelijke humor als echte dreiging uit de vraag: complotdenkers? Sterke stooge-energie van Teddy en Don, heerlijk kille Emma Stone. De climax waarin de mensheid letterlijk wordt stilgezet is een memorabel moment.
[Delphi Filmpalast]
• O Último Azul (The Blue Trail) (Gabriel Mascaro, 2025) - 4☆
In een bijna-hedendaagse dystopie bepaalt de overheid vanaf welke leeftijd je “afgeschreven” bent. Dat voelt akelig plausibel, juist omdat de film het zonder sci-fi franje neerzet. Tereza heeft nog één wens voordat ze naar “The Colony” moet. In die missie vindt ze aansluiting bij Roberta, een vrouw van dezelfde leeftijd die zich voordoet als een per boot reizende non die e-bijbels verkoopt. De band die tussen hen ontstaat (Mascaro laat op een intieme manier open wat voor band dat precies is) lijkt Tereza’s wens binnen handbereik te brengen. Ontroerend mooi.
[Passage]
• Cainda Estou Aqui (I’m Still Here) (Walter Salles, 2024) - 4☆
Indringend, claustrofobisch drama. Er hangt een voortdurende dreiging, en precies dat gevoel houdt de film vast: je zit opgesloten in het niet-weten. Alleen het slot voelt iets te nadrukkelijk en symbolisch.
[Rollberg]
• All We Imagine as Light (Payal Kapadia, 2024) - 3½☆
Drie vrouwen vechten elk op hun eigen manier tegen de beperkingen van de strenge Indiase samenleving. Krachtige ode aan solidariteit en emancipatie.
[Delphi Lux]
• Ato Noturno (Night Stage) (Marcio Reolon, Filipe Matzembacher, 2025) - 3½☆
Broeierig verteld verhaal over broederstrijd en machtsverhoudingen. Onverbloemd in de vele scenes waarin Matias (wat een rol van Gabriel Faryas) en Rafael (dito voor Cirillo Luna) steeds verder de grenzen opzoeken van hun seksuele escapades, zeer verfrissend.
[Berlinale 75, Haus der Berliner Festspiele]
• Queerpanorama (Jun Li, 2025) - 3½☆
Seks apps zoals Grindr hebben de one night stand en hook-up drastisch geanonimiseerd. De hoofdpersoon maakt daar handig gebruik van door in elk volgend seksavontuur de persoonlijkheid van de vorige sekspartner aan te nemen. Best lollig. Had door Li nog meer over de top uitgewerkt mogen worden.
[Berlinale, Urania]
• Oro Amargo (Bitter Gold) (Marcio Reolon, Filipe Matzembacher, 2025) - 3½☆
Verrassende film over uitbuiting van mens en natuur, zonder ooit belerend te worden. De wraak waarmee de film eindigt geeft deze een bijna feel-good randje, maar de bittere ondertoon blijft voelbaar tot het einde.
[Pasage]
• Les Graines du Figuier Sauvage (The Seed of the Sacred Fig) (Mohammad Rasoulof, 2024) - 3☆
Iran, illegaal gefilmd. Helaas veel te lang, desondanks een grandioos portret van vrouwen die sterker uit de strijd komen door samen op te trekken.
[Passage]
• Hundreds of Beavers (Mike Cheslik, 2022) - 3☆
Geestige, knap in elkaar gezette film. Cheslik combineert virtuoos film en stop-motion in een verhaal zonder (menselijke) dialoog. In plaats daarvan gebruikt hij de trukendoos van tussentitels, strip-achtige elementen en een nostalgische score. (Geen idee waarom de bioscoop-release hier pas in 2025 was.)
[Delphi Lux]
• Mit der Faust in die Welt Schlagen (Punching the World) (Constanze Klaue, 2025) - 3☆
Een La Haine-achtig verhaal in AfD-broeinest Saksen. De film blijft dicht op de huid, zonder grote verklaringen of makkelijke schuldigen: je voelt hoe onontkoombaar het geweld wordt, ook omdat je zelf geen oplossing ziet.
[Kant Kino]
Flop in 2025
• The End (Joshua Oppenheimer, 2024) - 2½☆
Ambitieuze film die inhoudelijk wil confronteren, maar zichzelf ondermijnt door vormkeuzes die niet werken. Tegenvallende Tilda.
[Babylon Kreuzberg]
• The Roses (Jay Roach, 2025) - 2½☆
Durft nergens echt te bijten. Provocerendste grap: we noemen het visrestaurant We've Got Crabs, nou nou! Wat overblijft is een keurig geregisseerde implosie die vooral laat zien hoeveel meer erin had gezeten (Who’s Afraid of Virginia Woolf!)
[Passage]
• Queer (Luca Guadagnino, 2024) - 2☆
Mislukte poging om de rauwe novelle van William S. Burroughs om te zetten in een glossy, publieksvriendelijk spektakel. Een verraad aan Burroughs’ compromisloze nalatenschap.
[Filmtheater am Friedrichshain]
• Strat (Oliver Laxe, 2025) - 2☆
De film zet zwaar in op leegte en existentiële omzwervingen, maar blijft vaag over waarom dat ertoe zou moeten doen. Tegen de tijd dat het slot aanbreekt, waarin verlies en acceptatie samen zouden moeten komen, is de onverschilligheid al te groot. Meer pretentie dan impact.
[Delphi Lux]
• The Friend (Scott McGehee & David Siegel, 2024) - 2☆
Quasi-intellectueel gedoe. Bovendien een verrassend matte en ongeïnspireerde prestatie van Murray. Bleef voor mij steken in een gevoel van ondermaatse ernst en emotionele leegte.
[Delphi Lux]
• The Materialists (Celine Song, 2025) - 1☆
Zoetsappig gewauwel over menselijke waarden, zonder ooit scherp, geestig of echt kritisch te worden. Wat een bijtende satire had kunnen zijn over liefde als transactie, verzandt in een slappe karikatuur van zogenaamd materialistisch New York.
[Delphi Lux]
• La Cocina (Alonso Ruizpalacios, 2024) - ½☆
Samengeraapt zooitje bullshit. Maniakaal gestrooi van alle mogelijke stilistische vormen. Belediging voor de film als medium en kunstvorm en vuist in het gezicht van de kijker.
[Delphi Lux]
Coda
• No Other Land (Yuval Abraham, Basel Adra, Hamdan Ballal, Rachel Szor 2024)
Zeer (in)dringend verslag van de door Israël gepleegde pesterijen en treiterijen die onafgebroken neerdalen op de bewoners van Masafer Yatta. Geheel vanuit Palestijns perspectief gefilmd, wat het nog aangrijpender maakt (geen poging om beide kanten, als die er al zijn, te laten zien). Nog meer dan de vriendschap die tussen Basel Adra en Yuval Abraham ontstaat, toont de documentaire de schrijnende kloof tussen de twee: de een kan alle kanten op met z'n leven, de ander zit letterlijk vast tussen a rock and a hard place. Dit, de ongelijkheid en het onrecht, het moet stoppen.
[Delphi Lux, Wolf Kino]
Robert te T. in C.
2025 was een mooi persoonlijk film jaar met One battle after another.
Top
• Sinners
Transgenre films lopen altijd het risico individuele genres recht te doen, denk aan The Mummy of Cowboys and Aliens maar deze mooi opgebouwde film met langzame transitie van historisch drama, naar crime thriller eindigend in horror met fantastisch gebruik van de muziek die gaat van blues en gospel naar een moderne score met RB/hiphop.
• A Real Pain
Sterk acteerwerk van Eisenberg en Kulkin met sterke dialogen binnen een mooi centraal verhaallijn over intergenerationeel trauma.
• Bob Trevino likes it
In deze tijd van verwijdering een mooi klein fimpje over toenadering en vertrouwen.
• Weapons
Verfrissend horrorfilmpje misschien door structuur met vertellen vanuit verschillende perspectieven en de focus op sfeer afgezien van de goede rollen van Amy Madigan en Josh Brolin.
• Fuck my son!
Ziek, heel ziek, en niets is te gek in deze film die overduidelijk met zoveel plezier is gemaakt.
• Nouvelle Vague
De liefde en waardering voor deze periode in de Franse film in het algemeen en A bout de souffle in het bijzonder spat van het doek. Mijn enige commentaar is dat de film een vrij traditionele verhaallijn en stijl volgt. Had deze film een nieuwe Amerikaanse New wave kunnen introduceren met een nieuwe experimentele stijl van vertellen.
• Epic: Elvis Presley in concert
Ik ben na 25 jaar opnieuw fan geworden door deze bizar goed gemonteerde film met fantastisch gerestaureerd beeld en geluid. En hield er een sweater aan over die ik bijna elke dag met trots draag.
• Babygirl
Er is veel gezegd over deze film van Halina Reijn, maar het het is een belangrijke en mooi vertelde film over over macht en kwetsbaarheid binnen de veranderende positie van, en relatie tussen vrouwen als mannen in deze tijd.
• One Battle after Another
Los van de maatschappelijke relevantie en de prachtig vervreemdende achtervolgingsscene, is het een verhaal over een bizar dysfunctionele familie Penn de autoritaire vader is en DiCaprio beweegt naar een liefdevol ouderschap. En misschien verwijst het daarmee ook weer naar wat voor regeringsleiders we zouden moeten wensen.
Klassiekers:
• The White Balloon + Bashu, the little stranger
Wat een fantastische cinema uit Iran.
• L’Eclisse
Zo actueel deze film over emotionele leegte en afstandelijkheid met prachtige rollen van Alain Delon en Monica Vitti
Marlous te A.
Was uiteraard weer karig bioscoop jaartje... zal ik het ooit leren? Maar bij deze mijn lijst voor 2025 van films die ik het vermelden waard vind.
Top
• Ocean with David Attenborough
Indrukwekkende docu waarin de hopeloze verwoesting door mensenhand (chilled to the bone: de scene waarin de camera een sleepnet op de oceaanbodem volgt) uiteindelijk eindigt in de hoop van het ongelofelijke herstelvermogen van de natuur.
Koester die (99 jarige!!) man én Moeder Natuur!
• Sing Sing
People are just people at the end of the day... Film over theaterrehabilitatie programma in de Sing Sing-gevangenis, waarbij ik er pas aan het einde achter kwam dat de acteurs voormalige gevangen zijn die deelnamen aan dit daadwerkelijke theaterprogramma. Dat maakte eigenlijk dat ik er met terugwerkende kracht (daarvoor keek het vooral prima weg) van onder de indruk was.
• Maria
Ik blijf een sucker voor biopics, gewoon omdat de levensloop van mensen me intrigeren. Nu was ik vooraf niet meteen in een jubelstemming met Angelina Jolie in de hoofdrol, maar dat was duidelijk een vooroordeel. Indrukwekkend ook dat ze het heeft gedurfd te zingen (hoort een mix van archiefopnamen van Callas en Jolie zelf), ga er maar aan staan... Het zal vast en zeker de grootsheid van Callas niet compleet recht doen, maar heerlijk om op een vrije middag voor in de bios te zitten.
Bollers te A.
Top
1. Nesjomme (Sandra Beerends, 2024)
2. One Battle After Another (Paul Thomas Anderson, 2025)
3. Weapons (Zach Gregger, 2025)
4. Dangerous Animals (Sean Byrne, 2025)
5. Motel Destino (Karim Aïnouz, 2024)
Maya te A.
Top
1. Grave of the Fireflies (1988)
Gelukkig was het donker in de bioscoop, want ik zat tranen te laten, niet normaal meer. Heart touching en devestating, maar heel mooi.
2. Black Dog (2025)
Ik vind alle slechte dingen die met dieren gebeuren niet tof, dus het was een pijnlijke zitting voor me, maar ook prachtig.
3. Memoir of a Snail (2024)
Deze arme, arme kindjes konden niet even rust krijgen. Een broer en een zus, weggesleurd van de ander door een stom systeem waar ze niks aan konden doen. Depressief verhaal waardoor je beseft hoe goed je het hebt! Prachtige animatie ook :)
4. Misson: Impossible - The Final Reckoning (2025)
I don’t care als mensen hem slecht vonden. Ik vond het een absolute banger. De Misson: Impossible films hebben inderdaad ooit en dipje ervaren, maar deze film staat al weer veel hoger op mijn lijst met favoriete Tom Cruise films.
5. Blair Witch Project (1999)
Staat in de top 10 van meest winstgevende films aller tijden en een van de engste films ooit gemaakt. Die titel verdient deze film wel. Ik zat te beven onder mijn dekentje. Waarom heb ik toch zo lang gewacht om deze film aan te zetten?
Flop
1. A Minecraft Movie (2025)
Zo slecht dat ik hem niet eens het afgekeken. Terrible. Het was te verwachten, maar dat hij zó slecht was deed gewoon pijn.
2. Frankenstein (2025)
Iedereen om mij heen vond deze film geweldig. Ik vond hem redelijk saai en helaas heb ik hem twee keer moeten zien. Poof, vijf uur van mijn leven weg.
3. 28 Years Later (2025)
Wederom geen banger (apart from our one and only Ralph Fiennes natuurlijk). De enige thrill was dan ook het oude, onheilspellende gedicht wat werd voorgelezen.
4. Five Nights at Freddy’s 2 (2025)
Ik weet ook niet waarom ik deze film heb gekeken. Ik dacht dat ik iets spannends op zette, maar ik kreeg een paar zielige animatronics.
5. Paddington in Peru (2024)
Er kwam dit jaar een nieuwe film van onze favoriete beer uit, maar het was helaas geen banger. Mrs. Brown werd omgewisseld voor een vreemde en alle acteurs waren ronduit slecht (behalve Paddington zelf natuurlijk :).
Honorable mentions:
• When Chueca Dies (2025)
Gustaaf Peek samen met Ramón Gieling, wat een duo. They delivered and devoured. De LGBT-community werd op zowel een serieuze als op een komische manier weergegeven (twee Jezussen if you know what I mean ;)
• Kpop Demon Hunters (2025)
Vreselijke film, maar alleen maar hits in de OST. Banger na banger op de Billboards en de hele wereld danste mee!
• Karate Kids: Legends (2025)
De titel zegt het al: legends in deze film. Ralph Macchio én Jackie Chan; mijn Karate Kidhartje kon het niet meer aan.
• Straatcoaches vs Aliens (2025)
Redelijk lage verwachtingen voor een Nederlandse film die Straatcoaches vs Aliens heet, maar ze hebben het best goed aangepakt. De financiële gaten vullen met slechte grappen is ook een strategie.
Guus te A.
Top
1. Sinners (Ryan Coogler)
De film met ALLES. Coogler neemt singlehandedly Hollywood op z'n schouders en verpulvert de competitie. Michael B. Jordan is simply fenomenaal (de hele cast is hartverscheurend goed), een nieuwe klassieker, het kan dus nog altijd.
2. Materialists (Celine Song)
Intelligent en aangrijpend, eigenzinnig ook, anders dan al het andere, gedisciplineerd geregisseerd, prachtig gedraaid, Johnson, Pascal en Evans vormen een ideale cast (zelfs die fukking Steve Rogers) and totally deliver.
3. The Phoenician Scheme (Wes Anderson)
Beetje overlooked dit jaar, maar het is toch echt een bobby dazzler en een hartenbreker (twee keer in de bios gezien, tweede keer was ie nog beter!) Weerbarstig en volwassen, grappig en grimmig, Anderson blijft zich ontwikkelen en Del Toro has never been better.
4. Sorry, Baby (Eva Victor)
Wat een fijne verrassing, klein maar ontzettend fijn, een lach en een traan in de allerbeste sense, wat een debuut.
5. Grave of the Fireflies (Isako Takahata)
Heruitbreng maar hij moest in de toplijst. Extreem goed gemaakt en uitzonderlijk deprimerend, oef.
6. The Roses (Jay Roach)
Die zag ik niet aankomen, wat in de trailer een komedie leek, blijkt een scherpe en schrijnende relatiefilm. Colman en Cumberbatch zijn verfrissend menselijk en vermakelijk, meer hiervan graag.
7. Djakarta 1946 (Mouly Surya)
Nog een verrassing, niet 100% geweldig (het bescheiden budget hindert de ambities enigszins), maar essentiële kost eigenlijk en uiteindelijk nogal aangrijpend.
8. The Chronology of Water (Kristen Stewart)
Nog een prachtdebuut, die meid van Twilight ja laat even zien hoe je binnen- en buitenwereld visueel kunt verbinden, het is spannend, het is geraffineerd, what's next?
9. The Mastermind (Kelly Reichardt)
Wel heist/geen heist, hoe dan ook helemaal film, vastberaden laat Reichardt steracteur O'Connor rondkloten, waarna besef: er moet meer misgaan in films.
10. Nosferatu (Robert Eggers)
In 2025 the vampires had it!
Flop
• Wolf Man (Whannell)
Kolere wat een shit!
• Paddington in Peru (Wilson)
Godsamme wat een bezoedeling!
• The Brutalist (Corbet)
Nondeju wat een totale belediging!
• 28 Years Later (Boyle)
Ai caramba zo veel jodium!
• Weapons (Cregger)
Jezus gristus wat een load of bollocks!
• Caught Stealing (Aronofsky)
Godallemachtig prachtig achtentachtig!
• A House of Dynamite (Bigelow)
Snurk zo saai!
• Frankenstein (Del Toro)
Snurk zo suf!
• Springsteen: Deliver me from Nowhere (Cooper)
Snurk zo dom!
• Left-Handed Girl (Tsou)
Haiyaaaaaaaa!
Judith te U.
Top
1. Babygirl
Halina Reijn heeft een opwindende film gemaakt over seksueel verlangen van de vrouw. Absoluut feministisch. Girlpower op 1.
2. Memoir of a Snail
Mooi gemaakte stopmotion animatie. De tranen biggelen over je wangen bij het verhaal over Gracie die wordt gescheiden van haar tweelingbroertje Gilbert. Grace vlucht in obsessie met haar slakken tot hoarding aan toe. De kleine details in het van klei gemaakte decor en de humor zorgen ervoor dat het thema niet te zwaar aan doet.
3. Julie zwijgt
Belgische film over seksueel grensoverschrijdend gedrag in de sportwereld waarin de machtsverhouding tussen een tennisleraar en zijn getalenteerde leerling gespannen wordt weergegeven. De topper van de Volkskrantdag van het IFFR.
4. The Surfer
Opnieuw Nicolas Cage bij de tops van deze lijst. Deze keer als getroebleerde surfer die wordt geterroriseerd door een groep surfers die hem niet op hun stuk strand met perfecte golven dulden. Raakvlakken met Patrick Swayze’s bende in Point Break. Cage houdt voet bij stuk en laat zich niet wegjagen. “Eat the rat!”
5. The Roses
Over relatiecrisis die over de top gaat. Coleman en Cumberbatch evenaren Turner en Douglas ruimschoots. Heerlijk relativerende film als voer voor relatietherapie.
6. Mission: Impossible - Final Reckoning
Heerlijk vermaak. Ook al is het de 8e, je blijft gefascineerd kijken. Leuk om online de stunts terug te kijken die Tom Cruise zelf doet. Zoals de basejump van een Noorse klif met een motor tussen zijn benen (Dead Reckoning).
7. The Room Next Door
Eerste helft valt tegen, dialogen zijn afstandelijk en gekunsteld, of is dat de bedoeling in deze neergezette wereld vol kunst? Tweede helft wat meer invoelbaar rond zwaar thema, maar het blijft allemaal wat cerebraal ondanks topacteurs Julianne Moore en Tilda Swinton. Een film om discussie rond sterven in eigen regie op te wekken. De Pil van Drion is in werkelijkheid nog hypothetisch en niet zonder risico zoals middel X. Gelukkig hebben we de euthanasiewet.
8. The Salt Path
Mooi verfilmd boek over dakloosheid dat ieder mens kan overkomen. Uit nood wandelen langs het prachtige South West Coast path. Ik zie nu al uit naar een wandelvakantie door de prachtige Engelse landschappen.
9. A House of Dynamite
Nieuwe film van Kathryn Bigelow met gedetailleerde beschrijving over de consequenties om een lont in het kruidvat te steken. Over macht en het risico op een escalerende nucleaire oorlog.
10. the Last Viking
Mads Mikkelsen als psychiatrisch patiënt die denkt in the Beatles te zitten. Met een broer die een gedeeld trauma heeft onderdrukt en zijn verstopte geld na een bankoverval hoopt terug te vinden. Absurde film. Moet je van houden, niet voor iedereen weggelegd.
Flop
1. Fiume o morte!
Gezien op IFFR. Bizarre documentaire over een Italiaanse fascistische leider die in de nasleep van de eerste wereldoorlog het stadje Fiume, dat nu in Kroatië ligt, probeert te annexeren.
2. The Naked Gun
Wilde deze een kans geven na de roddels over een vermeende liefdesrelatie tussen Liam Neeson en Pamela Anderson, maar opnieuw is dit niet mijn humor. Te flauw.
Speciale vermelding
• Love & Mercy (2014)
Mooi portret van Brian Wilson met Paul Dano en John Cusack als respectievelijk de jonge en oudere genie van the Beach Boys. Gekeken op zijn sterfdag.
• Being John Malkovic (1999)
Op een of andere manier niet eerder gezien. Wat een fantastische film! Topacteurs in een hilarisch verhaal (jaja, weer John Cusack). Hoort bij de beste films allertijden.
Nostalgie
Robin Hood (1973) en Jungle Book (1967) van Disney: gezien op old skool DVD tijdens logeerweekend met de neefjes. Jeugdsentiment. Met name Jungle Book blijft een prachtig verhaal. Mowgli en Baloe hebben een heerlijke chemie. “Als je van beren leren kan”.
Series
• Dept. Q
Vermakelijke en spannende serie over een cold case team weggestopt in de kelder van het politiebureau met een sarcastische Matthew Goode.
• Black rabbit
Opnieuw speelt Jason Bateman in een serie waarin hij steeds verder afglijdt door contacten in het criminele circuit. Samen met zijn broer Jude Law maakt hij er een potje van. Het team van hun restaurant cq uitgaansclub the Black Rabbit keert zich steeds meer tegen de broers.
• The Diplomat - seizoen 3
Ik ben verslaafd. Heerlijke combi tussen politiek, macht, diplomatie en relatieperikelen. De rol van Keri Russel als Kate Wyler is zeer vermakelijk om naar te kijken. Ik duim voor een seizoen 4.
Harley te H.
Het was wederom een jaar, waarin ik weinig bezoek heb gebracht aan de bioscopen. Wel nog de nodige films gezien op de streamingsdiensten, maar daar zitten toch weinig echt goede films tussen. Dus het lijstje is weer karig:
Top
1. One battle after another
Vermakelijk, goede actie, ik kon alleen niet aan DiCaprio wennen in zijn rol.
2. Bad Guys 2
Zeker net zo goed als deel 1 en voor dit soort films ga ik graag met zoonlief naar de bios.
3. Un fantasma en la batalla
Mooie film over undercoveroperatie binnen de ETA.
4. Sentimental value
Goed, maar toch ook wel een beetje saai.
5. How to train your dragon
Overtuigende film, net als de nummer 2: een plezier om naar de bios te gaan.
Flop
1. Mickey 17
Wat een bullshit.
2. The woman in cabin 19
Wat een bullshit. Dat Keira zich hiervoor leent.
Laura te A.
Top
1. Nosferatu
Ik zei het aan het begin van het jaar (toen ik deze film voor het eerst in de bios zag) en ik zeg het nu weer: beste film van het jaar. De gehele filmgeschiedenis rond Bram Stokers Transsylvanische graaf is om je vingers bij af te likken, mouwen mee schoon te vegen en halzen mee te stelpen; als je het mij vraagt ten minste. De begeleidende vampierenretrospectief in bioscopen - die mijn januari 2025 vulde met bloeddorstige begeert - was een geweldig cadeau, maar niet de (enige) reden dat deze op 1 staat. Want deze Nosferatu is als vampierenfilm totaal geslaagd: hij is gotisch, gruwelijk, viezig, oenig (here's looking at you, Thomas Hutter), horror en druipend van negentiende-eeuwse geilheid. En als bloedrode kers op deze taart een stevige vrouwelijke hoofdrolspeelster die van alles mag zijn: bang, opgewonden, slecht, uitzonderlijk, vreemd, gevaarlijk, heksachtig haast, strijdend voor en met en tegen de totaal ongeschikte en gevaarlijke love interest Orlok, die ook alleen maar wat probeert te maken van zijn afschuwwekkende bestaan. Nosferatu als ultieme toxic relationship: I (un)live.
2. Sorry, Baby
Een film die je oprukt en stevig omarmt. Films over liefde zijn er in alle soorten en maten, maar onder het kopje vriendschap staat deze wat mij betreft bovenaan. Is er iets fijner en bemoedigender dan vrouwenvriendschap? Is er een film waarin dit beter en waarachtiger wordt getoond? Films over de gewelddadige dingen die mannen vrouwen aan kunnen doen zijn er eveneens in alle soorten en maten, maar je hebt er - zo ongelooflijk helaas - niet veel waarbij zonder alles heel expliciet te tonen (en daarmee werkelijk iedereen te traumatiseren) een helder verhaal wordt geconstrueerd. Deze film heeft twee badscènes die allebei ongelooflijk hartverscheurend mooi en verdrietig zijn, beide op hun totaal eigen manier. Wat mij betreft vormen ze samen het hart van de film.
3. Sinners
2025 wás het jaar van de vampierfilm. Vergeet alles wat ik over Nosferatu schreef: dit is wat een vampierfilm moet zijn. Aan de andere kant van het spectrum wel te verstaan. Ik vind het ongelooflijk dat het is gelukt een blockbuster te maken die zo origineel is, zo doordacht en uitgezocht, met zoveel te zeggen en zo'n levendige hunkering naar vrijheid. De muziek is legendarisch. De aankleding is legendarisch. Het acteerwerk is legendarisch. Deze film is - zoals het een vampierfilm betaamt - ongelooflijk geil en ongelooflijk emotioneel. Ik sta altijd aan de kant van de vampier als ik heel eerlijk ben, dus ik ben altijd groot voorstander van films die het kwaad niet bij de bloedzuiger legt. Je kan mij écht niet wijsmaken dat die arme Ierse jongen de slechterik is hier, kijk dan nog maar eens goed naar de witte puntmutsen.
4. The Mastermind
Josh O'Connor is in mijn ogen een van de (of misschien zelfs wel dé) intrigerendste en beste acteurs van deze tijd. Regisseurs zijn het blijkbaar met me eens, want ze bouwen de beste films om hem heen. Wat een feest dat Kelly Reichardt daar een van is. Haar dromerige en groezelige filmtaal past O'Connor even goed als de corduroy bruine jas die hij stevig om zich heenslaat. De lullige daad en het fargoesque plan dat uiteráárd totaal in de soep loopt past zo heerlijk bij het gemier en getob over de zinloosheid van masculiniteit. De herfstkleuren en toepasselijke jazz maken het een film die je eigenlijk nooit niet wilt zien.
5. The Chronology of Water
2025 was ook het jaar van debutantenfilms. Sterker nog: debutantenfilms geregisseerd door actrices. Meteen bij de opening waren mijn ogen groot van hypnose, zo volslagen weggeblazen was ik. Stewart is een uitermate serieuze en intelligente (maar ook grappig en niet-te-doen-zo coole) actrice en persoon, maar jezus dat ze ook zo uitzonderlijk fris en vernieuwend en werkelijk kan regisseren!
De enige reden dat deze film niet hoger staat is het toch wel iets te zoetsappige of oplosserige einde, met man en kind die alles goed lijken te maken (en dan nog die nutteloze verzoenscène met de naarste filmvader van het jaar). Nu is deze film gebaseerd op een memoir, dus zal ik als eerste verkondigen dat dit niet aan Stewart ligt, maar dat excuus maakt de film niet beter als losstaand kunstobject.
6. Materialists
Wat. Een. Film. Wat een echte, pijnlijke, verdrietige, deprimerende, práchtige film. Nee, het is geen romcom. Nee, het is geen liefdesdriehoek tussen suave superster Pedro Pascal, slome labrador Chris Evans en ultieme eindmeid Dakota Johnson. En het is al helemáál geen poor guy propaganda. Het is een dodelijk serieus stukje maatschappijkritiek, een alarmklok, een cry for help. Het is een film die je gebroken achterlaat. Overigens extra hulde voor het script; in een drijfzandzee aan films waarin woorden op de pagina gekotst lijken, zijn deze lange, intelligente en gewoonweg góédgeschreven dialogen een verademing voor iedereen die taal ook maar een beetje belangrijk vindt, ook (of: juist) in film.
7. Queer
Ik heb nooit een Bondfilm gezien (en hou dat graag zo), dus Daniel Craigs versie van Engelse überman is me altijd bespaard gebleven. Ik ben wel heel blij dat hij sinds hij af is van dat contract er alles aan doet om te laten zien dat er zoveel meer facetten van de man bestaan. Queer is precies zoals ik me William Burroughs' binnenwereld voorstel: zinderend, ijlend, overgekookt. Deze film is een uitmuntend geslaagde visuele beschrijving van hoe verliefdheid een verslavende ziekte kan zijn. De beeldtaal die Luca Guadagnino heeft laten creëren voor dit vooral van een wanhopige junk, een wanhopige geliefde, een wanhopige dronkaard is fenomenaal. Je voelt de hunkering, de depressie, de wanhoop van het beeld afspatten. Craigs voice-overs passen perfect bij het lege bestaan in ballingsoord Mexico-Stad, je voelt je eigen hand tintelen als hij de zijne droomt op zijn afwijzende liefdesobject. En als het verhaal opeens losbreekt uit die verstikkende stad, op jacht naar fabelachtige drugs, heb je zelf het idee dat je in een soort all-the-way-down-to-Wonderland-val bent beland. Een half jaar na het zien van deze film las ik het boek, dat enorm tegenviel; alle gedroomde drugskoorts was niet eens aanwezig in de stijl! Wat de film zo mogelijk nog mooier en beter maakt.
8. Sing Sing
Zet het fenomenale wondertalent Colman Domingo tussen acterende gevangenen en wat krijg je: een briljante film over onvermogen en existentie. Hier en daar voelt de film een beetje Oscarbaity, maar dat maakt het stiekem niet minder geslaagd. Nergens wordt de film overdadig sentimenteel. Het zal te maken hebben met dat ze voor dit waargebeurde verhaal de mensen hebben laten acteren die het ook echt hebben meegemaakt, waardoor het minder dan had gekund kijk-wat-erg-hè? wordt. Ik ben niet echt voorstander van amateurs laten acteren, maar hier werkt het, ook omdat ze echt wel goed zijn. Afgelopen jaar heb ik meerdere To be or not to be's moeten aanhoren en deze versie van Clarence Maclin was by far de allerbeste.
9. Sentimental Value
Een zeer niet-wrede film over zeer wrede familiebanden. Alle verhoudingen klopten veel te goed, wat zowel geweldig als pittig was. Dat de film óók een metavertelling was over filmmaken was heel boeiend en maakte de film niet enkel ultrazwaar. De monoloog die Elle Fanning briljant verklootte en Renate Reinsve helemaal doorleefde was geweldig om te zien. Een heel fijne intelligente film en echt heerlijk hoe het huis werd ingezet als stijlmiddel en personage op zichzelf. Beetje jammer dat ze Dakota Johnson niet hadden ingezet als dochtervervanger, aangezien zij een soort Amerikaanse Reinsve ís, maar dan miste je natuurlijk het belang van de transformatie etc. etc.
10. Les Femmes au Balcon | The Balconettes
Films waarin vrouwen op welke manier dan ook triomferen in/over het patriarchaat zijn altijd verademend fijn. De verstikkende hitte van de dagen, de coole Franse hipheid, de vrouwenvriendschap en hoe ze totaal onbestraft wegkomen met een zeer gerechtigde moord: alles aan deze film was heerlijk. Ik hou intens van ze, ze verdienen de wereld.
Flop
1. 28 Years Later
Hysterische rolbevestigende dommesukkelfilm. Zombies hebben me nooit veel gedaan, maar deze film verveelde me eindeloos, ondanks alle drukdoenerij op het scherm. Ik kan niet geloven dat zoiets amateuristisch gemaakt kan worden. Zelfs Ralph Fiennes - die toch wel een briljante vertolker was van deze bizarre rol - kon de film niet redden. Jezus wat een kutfilm.
2. The North
Heeft iemand deze film gezien? Ik hoop het niet. Bij het zien van zoiets kan ik alleen maar meewarig denken aan hoe verdrietig mannen zijn. Waar een film als The Mastermind heel goed die triestheid van mannen laat zien is dit eerder een film waarbij de makers beschermd moeten worden tegen hun eigen treurigheid (want ik denk niet dat ze doorhebben hoe oninteressant het is om te moeten kijken naar twee kerels die te vast zitten in hun masculiene keurslijven om ook maar een waar woord met elkaar te wisselen). Het decor was prachtig, maar het niet eens een beetje waard om deze wandelramp te moeten doorleven.
3. Weapons
Ik snap écht niet hoe mensen van deze film hebben kunnen genieten: het plot was een grote gatenkaas, Julia Garner was totaal ongeloofwaardig, de slechterik was een groot vraagteken en al die kinderen waren bloedirritant. Alleen het duo Alden Ehrenreich en Austin Abrams als ongeschikte agent en paniekerige junk waren een beetje grappig, verder klopte er helemaal niets aan deze slaapverwekkende, bizarre film.
4. The Penguin Lessons
Een egocentrische lul die blijft herhalen dat hij een egocentrische lul is tegen alles en iedereen en uiteindelijk toch moreel wint omdat een pinguïn maar achter hem aan blijft lopen? En dan ook nog de white saviour uit gaat hangen? Ik had zoveel meer verwacht van deze film, hij stelde me op iedere manier diep teleur. En dan gaat de pinguïn - het enige goede aan deze hele klotefilm - aan het einde ook nog dood. Geen sorry voor de spoiler, bespaar jezelf deze moeite.
5. The Thursday Murder Club
Niets leuker dan cozy crime, maar deze propaganda voor het nut van boomers (die de hele wereld hebben genomen en gekregen en dan nu een beetje zielig gaan doen) was echt tenenkrommend slecht. En natuurlijk heeft de buitenlander het gedaan, ik had echt beter verwacht.
6. I Am Nevanka
Dat dit amateuristische excuus voor een MeToo-aanklacht überhaupt wordt beschouwd als afgemaakte film vind ik ronduit verbijsterend. Niets mis met aanklachten, heel graag alle macht bevragen en bestrijden, zéker het misbruik ervan, maar als daar een film van komt die alleen maar harder zijn protagonist annex slachtoffer vertrapt, lijkt het me beter de film gewoon niet te maken. In dit geval wint de dader alleen maar en blijft het slachtoffer gebroken achter. En als dát nou nog de boodschap zou zijn van de film: prima, maar zelfs de film wilde haar hoofdpersoon alleen maar helemaal kapotmaken.
7. One of Them Days
Keke Palmer en SZA zijn ontzettend duidelijk een perfect duo om een comedy rondom te bouwen, maar het is zooo verdrietig en jammer dat het dan een film moet zijn louter bestaand uit de uitgekauwdste clichés waardoor niets grappig is. Ik kon deze film niet af kijken, het was te erg.
8. Springsteen: Deliver Me from Nowhere
Ik weet en ken niets van Bruce Springsteen behalve een paar populaire liedjes, maar dit lijkt me een belediging. Ik snap dat mannen ook films nodig hebben en vind het zo verdrietig dat ze op iedere manier met lege handen achterblijven. Deze film zou heel bijzonder kunnen zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand hier iets van leert, troost uit put, ontspanning van krijgt of welke reden dan ook je hebt om een film te kijken. Heb ook te doen met Jeremy Allen White, hij lijkt me iemand die echt wel z'n best doet en iets goeds wil maken.
9. The Return
Ergens schreef ik eerder over deze film: deze film is drie films.
Een is een heel slechte film.
Een is Ralph Fiennes (die overduidelijk heel goed is maar op geen enkele manier Odysseus speelt).
Een is Mamma Mia (zonder liedjes of maar een greintje plezier).
Daar hou ik het graag bij.
10. The Last Showgirl
Deze film was eigenlijk niet eens zo'n héle slechte film. De film leek echt voor en om Anderson heen gesculptuurd te zijn, Curtis was, zoals ze eigenlijk altijd is, een totale pro in een belachelijke rol. De setting en het idee waren ook goed, veel voeding voor een uitzonderlijke film, maar de uitvoering… Niet alleen leek het script een product van AI-prompts (zie mijn geraaskal bij Materialists over het belang van een goed script), het voelde naarmate de film vorderde bijna als een haatdaad jegens Anderson, een traumatische manier om haar afgelopen decennia (waar ze zich inmiddels stevig en veelvuldig tegen afzet) te verwerken, maar dan zonder de catharsis waar ik op had gehoopt. Zonde.
Honourables
• When Chueca Dies
Een ongelooflijke topdocu. Deze film gaat bovenal over menselijke waardigheid, aan de hánd van discriminatie, anders-zijn, marginalisatie, etc. Wat een verademing dat queer mensen ook eens mensen mogen zijn in een film, in plaats van in eerste instantie hun labeltje moeten uitdragen en aan de hand daarvan op hun blote knietjes dankbaar mogen zijn dat iemand ze zielig vindt. Overigens is de scène met de twee Jezussen misschien wel mijn lievelingsscène van het jaar - ik zat te hikken van het lachen.
• Honey Don't!
Ik begin me eindelijk een beetje te verdiepen in het oeuvre van de gebroeders Coen, dus misschien dat ik niet zo bitter ben over hun soloprojecten als andere kijkers, maar deze lesbische detectivefilms zijn ontzettend grappig en lekker. De eerste, Drive-Away Dolls, was beter, sure, maar niet alles hoeft zichzelf altijd maar te overstijgen om te slagen.
• The Roses
Vooral omdat het zo'n verrassing was; aan de hand van reclame, recensies en trailer had ik er weinig van verwacht, maar dit was simpelweg een loeisterke, lekker eigenzinnige romcom - wederom met een fantastisch script. Van shakespeareaanse comedyproporties.
Want Kurzweil ten spijt zijn er ook voldoende specialisten die het tegendeel beweren. Zoals wetenschapper Michael Wooldridge, die in zijn boek The Road to Conscious Machines deze scenario's niet erg waarschijnlijk acht. AI is namelijk nog altijd verre van 'intelligent' en dat gaat nog wel even duren. De algoritmische voorspelmodellen van nu hebben geen bewustzijn, geschiedenis of directe connectie met de materiële wereld. Wel waarschuwt hij voor urgentere gevaren. Minder actie-, horror- of sciencefictionachtig, maar meer in de thrillersfeer. AI neemt namelijk steeds meer plek in bij onze besluitvorming.
